Hayat bazen bize öyle bir telaş yükler ki, başkalarına yetişmekten kendimize geç kalırız.
Birinin gönlünü hoş etmek için susarız.
Birini kaybetmemek için kendimizden vazgeçeriz.
"Boş ver" deriz, içimizde biriktiririz.
Güçlü görünürüz ama geceleri kendi kendimize sorarız:
"Ben ne zaman kendim için yaşayacağım?"
Belki de hayatın en büyük yanılgılarından biri, herkes bizi severse mutlu olacağımızı sanmaktır.
Oysa insan önce kendisinin elinden tutmayı öğrenmeli.
Çünkü herkes gidebilir.
Bazıları sözünü tutmayabilir.
Bazıları verdiği değeri geri çekebilir.
Bazıları da hiç beklemediğimiz bir anda hayatımızdan çıkabilir.
Ama sen kendine iyi davranmayı öğrenirsen, hiçbir gidiş seni eskisi kadar eksiltmez.
Kendini başkalarının davranışlarıyla ölçme çiçeğim.
Birinin seni aramaması, değersiz olduğunu göstermez.
Birinin seni anlamaması, anlatmaya değmez olduğunu göstermez.
Birinin seni seçmemesi, seçilmeye layık olmadığın anlamına gelmez.
Bazen mesele sen değilsindir.
Bazen insanlar, önlerine konan güzelliği görecek kadar hazır değildir.
O yüzden bugün kendine küçük bir söz ver:
Kendimi yarım bırakmayacağım.
Seviyorsam güzel seveceğim.
İyilik yapıyorsam karşılık beklemeden yapacağım.
Ama kendimi de unutmayacağım.
Çünkü sevgi, insanın kendisini yok etmesi değildir.
Sevgi; iki insanın birbirini çoğaltmasıdır.
Ve belki de şu hayatta en çok ihtiyacımız olan şey budur:
Birbirimizin hayatına yük değil,
nefes olmak.
❤️AŞK İLE❤️
