Hayat, doğumla başlar; ölümle son bulur. Bu iki büyük çizgi arasında kalan her an ise bir mücadele alanıdır. Her birimiz, bu yolculukta kendi sınavlarımızla karşılaşır, kendi yüklerimizi omuzlarımızda taşırız. Kimi zaman düşer, kimi zaman doğruluruz. Başarılarla sevince boğulur, yenilgilerle sınanırız. Ama unutmamalıyız ki; asıl mesele, bu hayat yolculuğunda nasıl yürüdüğümüzdür.
Mücadeleci bir ruh, insanı diri tutar. Hayatın zorlukları karşısında pes etmek yerine direnmeyi seçmek, insanı olgunlaştırır. Ruhunu, kalemini, vicdanını ve onurunu satmadan dik durabilmek; en büyük erdemlerden biridir. Hele ki, bu çağda karakterli olmak, karşılıksız bir duruş sergilemek gerçek bir cesaret ister.
Cesur olmak; sadece yüksek sesle konuşmak ya da meydan okumak değildir. Cesaret, doğru bildiğini savunmaktır. Zor zamanlarda adım atmaktır. Haksızlığa karşı susmamaktır. Engellilere, yaşlılara, doğaya, çevreye ve hayvanlara duyarlılık göstermek; toplumsal meselelerde “ben de varım” diyebilmektir. Cesaret; başkalarının gözünden değil, kendi vicdanının terazisinde ölçülür.
Bu nedenle, hayatta iz bırakmak istiyorsan karakterli olmalısın. Dik durmalısın. Onurlu kalmalısın. Ve en önemlisi; hangi yaşta, hangi noktada olursan ol, mücadeleden vazgeçmemelisin. Çünkü gerçek başarı; pes etmeyenlerin, inandıkları yolda kararlılıkla yürüyenlerin hikâyesidir.
Bu yazıyı okuyan herkes şunu bilmeli: Hayat herkes için zordur. Ama güçlü duruş, vicdan, karakter ve cesaretle bu yolculuk daha anlamlı, daha onurlu hale gelir.
Unutma, hayat bir mücadeledir. Ve bu mücadelede en büyük silahın; dik duruşun ve tertemiz kalbindir.