Gerçekten biz ne güzel çocuklardık. Bir fındığın içini, bir lokma ekmegimizin yarısını, bir bardak suyumuzu, fazladan bir hırka, bir gömlek, ayakkabı veya kazağımızı, fazladan defter ya da defter sayfalarımızı, kurşun kalem ve silgilerimizi ikiye böler olmayanla paylaşırdık.
Okul harçlıklarımızı kardeş payı deyip harçlığı olmayan ile paylaşırdık. İftar ve sahur sofralarımızı komşularımızla, bayram harçlıklarımıza kadar bir an bile düşünmeden tanıyıp, tanımadığımız arkadaşlarımız ve ihtiyaç sahipleri ile büyük bir sevinç içerisinde paylaşır ve bu kardeşçe paylaşımlar bizleri, hepimizi çok mutlu ederdi.
Çocukluk, ilk gençlik ve gençlik yıllarımız bir masal tadında büyük bir yaşama sevinci içerisinde geçti.
Şimdi bir taraftan teknoloji ve diğitalizm, diğer taraftan küresel kırk Haramiler ve bir başka taraftanda şeytana dönüşen insan denilen iki ayaklı şeytanlar hayatı ve yaşamı; yaşanmaz bir hale getirmek için var güçleri ile çalışıyorlar...
Biz eskilerde...
Ne güzel çocuklardık...
Fakirliği, zenginliği bilmez...
Oyunlar oynardık...
Üç taşlar, beş taşlar,
Körebeler, ebelemeceler...
Saklambaçlar,
Uzun eşşekler,
İlla ki evcilikler...
Ki bu oyunlarda...
Ses vardı, nefes vardı,
toz vardı, toprak vardı..
Sınırsız sevgiler...
Can yakmayan cezalar vardı...
Gelelim şimdilere...
Artık o çocuklar yok...
Sadece...
Bir çocuk var...
Bir oda var, bir masa var...
Bir ekran var, bir fare var..
Bu oyunlarda ise...
Sesler yok, nefesler yok,
tozlar yok, topraklar yok...
Sınırlı sevgiler...
Can yakmayan cezalar yok...
Biz eskilerde...
Ne güzel çocuklardık...
Fakirliği, zenginliği bilmez..
Oyunlar oynardık...
Arada bir
topun sahibini korusak da...
Arada bir...
Birilerini kayırsak da..
Biz eskilerde çok
Güzel çocuklardık... çok.. çok.. çok...