Güler ALTUNKOL

Bir varmış bir yokmuş

Bir vardı bir yoktu
Bir azdı bir çoktu
Aslında hiçliğin içinde
Hiç olmayan çoktu

Çoğaldı, çiçek açtı
Dallarına kuşlar kondu,
Güldü, dünya yüzünü güneşe döndü
Gülüşü tabiatın düğünüydü

Konuştu, sesinden ninniler dinledi çocuklar,
Sesinde, bahar cıvıltıları,
Bakışında, akasyalar açardı
Aslında ... bahardı...

Öfkesi, güz mevsimiydi.
Rüzgarı, yıkar savururdu
İnsanlık üşürdü rüzgarında
Yorulurdu, aylardan eylül olurdu

Bir vardı bir yoktu
Bir azdı bir çoktu
Aslında o umuttu
Hiç olmayan sonsuzluktu...

Yaz gibi sıcak yüreği vardı
Öfkeli gözlerinde,
Bütün ütopyalar yitirirdi varlığını
Üşürdü, mevsim güz olurdu,
Yorulurdu, Eylül olurdu...

Bir vardı bir yoktu
Bir azdı bir çoktu
Aslında o umuttu
Hiç olmayan sonsuzluktu...

Merhameti, bütün yaralara merhemdi
Sabırlı elleri kıblesiydi meleklerin
Sonra.... Öfkesine yenik düşerdi...
Sessizliğin içinde silinirdi...

Yönsüz, yolsuz, pusulasız
Yüzünü ona dönerdi çiçekler
Yitip giderdi telaşlı sesler
Acılar dinerdi suskunluğunda

Bir vardı bir yoktu
Bir azdı bir çoktu
Aslında hiçliğin içinde
Hiç olmayan çoktu...

ETİKETLER:

NELER SÖYLENDİ?

Güler ALTUNKOL

DİĞER YAZILARI Kaos Meydanında İnsanlık Edebiyat ve Estetik Üzerine Türkiye’de Mülteci sorunu Türkiye'de çocuk olmak Toprak vatandır, Vatan topraktır Sağlıksız Sağlık Sistemi Hata kimde: Seyreden de mi, Seyrettiren de mi? Ahde vefa Kelimenin en derin anlamı nedir sizce? Türkiye nereye gidiyor? Bilen varsa beri gelsin! İstanbul Sözleşmesi 2. Bölüm İstanbul Sözleşmesi 1. Bölüm Doğa ve insanlık Adana Adliyesi Tanrının Adaleti sonsuzdur! Peki ya insanların? Alabora Kadına saygı Türk töresinden gelir Kadına saygı, töreye dikkat! Empati Korona mı virüs insanlar mı? Öyle bir yer!