Kapitalizmin dayattığı tüketim atraksiyonlarından biri olan 14 Şubat sevgililer günü yaklaşırken medyada sevgiliye hediye almak için reklamlar şimdiden başladı bile.
Sevginin emek olmayıp, 'Issız Adamların' kol gezdiği, dokunmak ve sevişmenin esas alındığı; sevişmeye yanaşmayan, "evlenmeden olmaz" diyen kaliteli kızlara erkekler arasında 'Kezban' diye lakap takıldığı, onlara rağbet edilmeyip, "kendini kasıyorsun" ya da, "ben özgür olmak istiyorum" nidalarıyla erkekler tarafından terk edildiği, bekaretin ve bakir olmanın artık bir öneminin olmadığı hatta küçümsendiği, erkeklerin sevgilisi ile yaşadıklarının kendi özeli olduğunu bilmeyerek, erkek arkadaşlarına içki masasında anlatıp, sevgilisini meze yaptığı,
Sevdiğine, "kız hepsi senin mi"diye iltifat edilen, ya da çıkmaya başladıkları daha ilk gün birbirlerine "aşkım" diye hitap eden, her şeyi hızla tüketen bu tüketim toplumunda aşklar da tıpkı fast food yiyecekler gibi çabuk tarafından hoyratça tüketilip, duygu ve ego tatmini sağlamaktan ileriye gidemiyor ne yazık ki.
Eski Türk filmlerindeki naif aşkları birebir yaşamış, 'senede bir gün' gelecek sevgiliyi bekleyen, "seni uzaktan sevmek aşkların en güzeli" diyerek hiç dokunmadan platonik seven, akşam aldığı tek kırmızı karanfili solmasın diye, gece buzdolabında saklayarak sabah sevdiğine veren, sevdiği erkekle yan yana yürürken kolu tenine değdi diye ürperen, "seni seviyorum" cümlesinin kolay kolay herkese söylenmediği, sevgili ile dans etmenin ya da öpüşmenin en büyük hayal ve fantezi olduğu,’ "papatya gibisin beyaz ve ince’" diyerek iltifat edildiği, sevgiliye mektup gönderebilmek için postanede sıra beklendiği, sevdi mi ömürlük seven 'Lale Devri Çocuklarıydık' biz.
Şimdi aşklar böyle yaşanmasa da, 'hangisi doğru hangisi yanlış' artık bende karıştırır oldum doğrusu.
Umarım herkes bu sevgililer gününde aradığı aşkı bulsun ve dilerim gönlünce yaşasın. Kapitalizmin dayattığı, dolayısı ile de yozlaştırdığı günümüz aşklarınız (!) ve 14 Şubat Sevgililer Gününüz şimdiden kutlu olsun.