A.D.Z. ✍️
Gençliğimde her zaman pozitif biriydim.
Her şeyin bir gün mutlaka güzel olacağına inanırdım.
Her zorluğun ardından bir kolaylık geleceğine,
bir şeyler yolunda gitmeyip olmadıysa,
olmayışında mutlaka bir hayır olduğuna inanırdım.
Bir şeyler kayboluyor, elimden kayıp gidiyorsa,
gidenlerin yerine daha iyilerinin,
daha güzellerinin geleceğine inanırdım.
Bir şeyler ters gidiyor ya da gecikiyorsa,
“Demek ki henüz zamanı değil,”derdim.
Ama bir gün olması gerekenin,
olması gereken zamanda mutlaka geleceğine inanırdım.
Şimdi dönüp geçmişe bakıyorum da…Ne kadar naifmişim.
Hayat insana zamanla çok şey öğretiyor.
Bazı insanları tanıyorsun, bazı gerçeklerle yüzleşiyorsun, bazı hayallerin ellerinin arasından sessizce kayıp gidiyor.
Ve bir gün fark ediyorsun ki,
insan büyüdükçe sadece yaş almıyor;
inandığı bazı şeyleri de yeniden sorguluyor.
"Tanıdıklar çoğaldı ama dostlar eksildi.
Çabalar arttı ama mutluluklar azaldı.
Varlığımızı artırdık ama değerlerimizi yitirdik.
Ve nihayet hayata yıllar ekledik,
ama yıllara hayat katamadık."
Ne kadar da hayatın içinden. Eskiden "İyi düşünürsem güzel şeyler olur" sanırdım.
Şimdi biliyorum ki hayat her zaman düşündüğümüz gibi olmuyor.
Bazen çok istediğin olmuyor,
bazen hak ettiğini düşündüğün gelmiyor,
bazen de hiç beklemediğin bir yerden yara alıyorsun.
Ama bütün bunlara rağmen..
Ben yine de güzel şeylerin olacağına inanmak istiyorum.
Çünkü insan her şeyini kaybetse bile, içindeki umudu kaybetmemeli. Belki artık gençliğimdeki kadar saf değilim.
Belki hayatın acı tarafını daha iyi tanıyorum.
İnsanları, hayal kırıklıklarını, kayıpları, beklemeyi ve vazgeçmeyi öğrendim.
Ama hâlâ inanıyorum…
Bir gün içimizi ısıtacak güzel bir haberin,
kalbimizi iyileştirecek güzel bir insanın,
yüzümüzde yeniden gerçek bir tebessüm oluşturacak güzel günlerin
kapımızı çalabileceğine inanıyorum.
Çünkü hayat bana çok şey öğretti ama
umudumu elimden almayı başaramadı.
Ve ben artık şuna inanıyorum:
Her şey güzel olmayabilir…
Ama güzelleşecek bir şeyler mutlaka vardır.
Belki kaybettiklerimizin yerini hiçbir şey doldurmayacak. Belki bazı yaralar tamamen kapanmayacak.Ama insan, bütün kırılmışlığına rağmen
yeniden çiçek açmayı öğrenebilir.
Ben hâlâ inanıyorum. Güzel günlere, güzel insanlara,
kalbi temiz niyetlere,
geç de olsa gelen huzura
ve hayatın bir yerinde bizi bekleyen
o güzel sürprizlere…
Çünkü umut,
hayatın bize verdiği en güzel hediyelerden biridir. Ve ben ne yaşarsam yaşayayım,
umudumu bırakmayacağım .
