Giyimler abartılı…
Sözler abartılı…
Tepkiler abartılı…
Mutluluklar abartılı…
Hatta sofralar bile abartılı.
Sade olmak neredeyse eksiklik sayılıyor.
Sessiz olmak, görünmezlik.
Mütevazı olmak, güçsüzlük.
Oysa insan kendini ne kadar büyütürse,
O kadar küçülüyor gözümde.
Bir çiçek alınıyor; çiçeğin kokusu değil,
fotoğrafının kaç beğeni alacağı önemli oluyor.
Bir yemek yeniyor; tadı değil,
masanın şatafatı konuşuluyor.
Bir sevgi yaşanıyor; derinliği değil,
hikâyesi paylaşılıyor.
Giyinmek başka, teşhir etmek başka.
Sevinmek başka, sergilemek başka.
Yaşamak başka, izlettirmek başka.
Abartı, çoğu zaman içi boş bir yankıdır.
Ne kadar çok bağırırsa, o kadar az inandırır.
Toplum önünde dimdik durmak;
yüksek sesle konuşmak değildir.
Asıl duruş, kendini süsleyerek değil,
kendin olarak var olabilmektir.
Gösteriş arttıkça değer düşüyor.
Çünkü kıymet, süs sevmez.
Asalet bağırmaz.
Gerçek olan, kendini kanıtlamak zorunda kalmaz.
Ve şunu fark ettim:
Abartılı olan her şey çabuk tüketiliyor.
Sade olan ise zamana direniyor.malesef.
Ali DENİZ
İnancın ödülünü beklemelisin
ŞİKAYETİNİ BANA ANLAT
Mahallede Sürekli Lağım Kokusu Sağlık Sorunu Yaratıyor
Süheyl ÇOBANOĞLU (RUBASAM Başkanı)
15 Mayıs 1919’da İzmir işgaline direnenlere selam olsun...
Orhan ERGEZER
Gübre Krizi Kapıda mı?
Sultan ÇAPAR
Bir Mektup: İçimde Kalan Tüm Teşekkürler
Ülkü REYHANİOĞLU
Uluslararası İşbirliği Kalkınma Vakfı (UİKV)
İsmail GÖKTÜRK
Cennetin Çocukları Gibiydik
Bilenle Bilmeyen Bir Olur mu - Ceylan CENGİZ
Kamu Görevlisinin Özel Hayatı İzlenebilir mi, Sahi kimdir bu adamlar
Tamer ÇEVİK
Yaş Ayrımcılığı
Azmi ERTAN
Mustafa Tuncel'i Bir de Benden Dinleyin
