Ali DENİZ

‎‎İki yüzlülük ya da kötülük bir yol olarak seçildiğinde neler olur?

‎Kötülüğü meşrulaştırmak, ahlaki sorumluluğu ortadan kaldırmaz; ‎bahane üretmek, eylemin niteliğini değiştirmez. ‎‎Kötü, kötüdür. ‎Travması onu aklamaz.

‎Zorlukları onun sorumluluğunu başka omuzlara devretme hakkı vermez. Seçim bir özgürlüktür; ‎bedelse o özgürlüğün kaçınılmaz sonucudur. ‎Hem seçip hem bedelini başkasına ödetemez.

‎‎Sorumluluktan kaçmak. ‎Hesap vermemek. ‎Kendini sorgulamamak kötülüğün ortak özelliğidir.

Empati bir beceri değil, bir niyettir. ‎Niyeti olmayanın beceri kazanması mümkün değildir. ‎‎Yaptıkları her eylemi hak görür; ‎kırdığı yeri güç sayar; ‎başkasının acısını kendi konforunun bedeli olarak görür.

Pişmanlık yalnızca bir sahnedir. ‎Duygu, manipülasyon aracıdır; gerçek değil, stratejidir. ‎Gözyaşı maske; söz, araçtır.

‎‎Ahlak da ahlaksızlık da kişiye göre değişir; kendilerine gelince ‘hak’, başkalarına gelince ‘kusur’dur..

Ezilecek kadar bile “var” olmamışlardır.

‎‎İki yüzlülük ya da kötülük bir yol olarak seçildiğinde, ‎o yolun sonu her zaman aynıdır:

‎Herkes kendi sonucuna dönüşür. Uçurumun sebebi değil, kurbanı olur.

Ve bu bir ceza değil; ‎basit bir sonuçtur.

ETİKETLER:

NELER SÖYLENDİ?