Ben başlıyorum,
Çirkin birine şans verirseniz bi süre sonra çirkin sizmişsiniz gibi davranır.
Hayatında ki insanlar için kendin olmaktan vazgeçersen (hayır diyememek, hoş görmek, idare etmek, alttan almak) gibi irade koyman gereken yerde, iradeni yok edersen, geriye kendine ait bir hayat kalmaz.
-Cinsellik için sevmediği ile ilişkide kalmak.
-Para için sevmediği işi yapmak.
-Güvenlik için sevmediği şeylere katlanmak.
-Yalnız kalmamak için ilişki yapmak vs.
-Ve hata yaptığını kabul etmemek ile kararlarını sorgulamamak da bu iradesizliğin tezahürüdür.
Sonra gittikçe kaybolan ruh ve semiren ego ile en çok da kendini kandırmakla, kendini manipüle etmekle kayıp bir benlik ve oturmayan, olgunlaşamayan bir kişilik kalır elde.
-Renklerin olmaz, kararların çıkarcı olur. -Hobilerin olmaz, madde boyutuna sıkışan ego yaratıcı olamaz.
-Üstelik "bu benim" diyeceğin erdemlerin ve seni sen yapan özgünlüklerin kalmaz.
İçinde kendinin olmadığı bir hayatı,
içinde ruhun olmadığı için yaşarsın,
sadece nefes alarak.
-Artık heyecan için flört ve çiftleşmek
-Konfor için ev araba
-Güvenlik için para arayan bir idiot olarak tamamlarsın bedenin serüvenini.
-Kendinle hiç tanışamadan üstelik.
Ne kadar acı bir yokluktur bu.
Ruhun bilir bu fakirliğini ama sen onu da inkâr edersin. Çünkü neyi bilmediğini bilmiyorsundur. Hatta kendini kazanmış bile zannedebilirsin. Kazanan egon kaybeden özbenliğin olur.
Ve özü yokların tek övünç kaynağı da kibridir. Kibir özün düşmanıdır oysa.
İç dünyanda bu kendine düşmanlık derinleştikçe, dış dünyanda düşmanlar yaratırsın.
-Sevilsen kuşku duyarsın,
-Sayılsan kaldıramazsın,
-Güvenilsen sabote edersin,
-İnanılsan inanmazsın.
Çünkü sen kendinin düşmanısındır.
O nedenle kendinde inkâr ettiklerini başkasına giydirip yaşarsın. Yansıtma profösörü olmakla övünür içinde ruhunun olmadığı bedeninin kölesi olursun.
Çirkindir ruhun, bu nedenle sana iyi olan herkesi çirkin ilan etmek tüm yaşam pratiğin olur.
İnsan olduğunu değil, olmadığını yaşamaya çalıştığında sahtelik karakteri olur.
Çirkinliğine ayna tutanlara da ölesiye düşman olur. Çünkü gerçeklik ruhunu sattıracak kadar en korktuğudur.